Sol Yanım Saklı Düşlerim

HER TERCiH BiR VAZGEÇiŞTiR

GEÇMİŞİN VE GELECEĞİN KADERİ: ŞİMDİ

Neden böyle düşman görünürsünüz
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar.
Cahit Sıtkı Tarancı

İş yerinde oturmuş, önünüzdeki dosyayı inceliyorsunuz. Bir anda sayfaları çeviren parmaklarınız bir sayfada takılıp kalırken, gözleriniz çevirdiğiniz sayfanın dışında bir yerlere kayıyor, donuklaşıyor, görüntüler netliğini kaybediyor ve zihninizin derinliklerinde tam olarak farkında olmadığınız bir anıya gidiyor, bazı görüntüler görüyor, konuşmalar duyuyorsunuz.
Kelimeleri anlamasanız bile bu bir tartışma, bir iç hesaplaşma ve bedeniniz o tanıdık ağırlık, baskı ve soğukluk duygusuyla doluyor yeniden. Ter içinde, bir anda zamandan ve mekândan koptuğunuzu fark ediyorsunuz ve hızla geri geliyorsunuz.
Beklide bu sayfaları okurken defalarca bunu yaşadınız. Tam olarak nereye gittiğinizin farkında değildiniz ve neden oraya gittiğinizi de bilmiyordunuz. Bekli de farkındaydınız ama hangi kelime, hangi cümle sizi oraya götürdü, onu bilmiyordunuz.
Bu ve buna benzer tabloları zaman zaman yaşarız. Çevremizde birilerinin söylediği bir söz, gördüğümüz bir şey; bizi farkında dahi olmadan, sayısını bilmediğimiz irili, ufaklı birçok anıya götürür.
Araba sürerken, televizyon izlerken, yemek yerken, tuvaletteyken, banyo yaparken, dişlerinizi fırçalarken, biriyle konuşurken, yürürken, balık tutarken, spor yaparken hatta bir kitap okurken sık sık geçmişe gidersiniz.
Oysa geçmiş öyle güllük gülistanlık bir yer değildir. Geçmiş, aksine fırtınaların koptuğu, Başarısızlıkların yaşandığı, ezilmişliklerin, dışlanmaların, küçük düşürülmüşlüğün, hayal kırıklıklarının ve acıların olduğu, çatışmaların geldiği bir yerdir.

“ O gün bunu yapmasaydım, şimdi kim bilir nerelerdeydim.”

“ Hayatımda yaptığım en büyük hataydı o.”

“ Keşke farklı davranabilmiş olsaydım.”

“ Kim bilir şimdi her şey ne kadar farklı olurdu.”

“ Bana bunu nasıl yaptı?”

“ Bunu hiç hak etmemiştim.”

“ Eğer yaşıyor olsaydı…”

Bu cümlelerdeki üzüntüyü, sıkıntıyı fark edin lütfen.
Hepimizin sık sık içine düştüğü bu ruh hallerinin hiç biri şimdiye ait değildir. Şimdide suskunluk, pişmanlık, keşkeler, kayıplar yoktur. Bu duyguların hepsi geçmişe aittir.
Bu duygu ve düşünceler bizi boğar, esir alır. Hatalarımızı ve uğradığımız haksızlıkları düşünür ve bu düşüncelerin pençesinde kıvranıp dururuz, sanki onlardan hiç kurtulamayacakmışız gibi.
Bir çift konuşmaya başladığında, söz dönüp dolaşıp geçmişte bir birlerine yaptıkları yanlışlara, birinin söylediği ve diğerinin rahatsız olduğu bir cümleye, karşılanmayan bir beklentiye gelir.
Söz konusu olan hep geçmiştir ve geçmişe gidildiğinde ilk akla gelen şeyler hep olumsuzluklardır. İlk önce geçmişteki felaketleri, acıları anımsarız. Düşmanlık duygularımız, öfkemiz, öç duygularımız da geçmişte barınmaktadır.
Bunların hangisinden bu güne kadar fayda sağladık acaba?
Mutsuzluğun temel nedenlerinden biri de; içinde bulunduğumuz anın dışına çıkarak, geçmişe yaptığımız huzursuzluk ve tedirginlik dolu yolculuklardır.
Geçmişimizde hep olumsuzluklar mı var? Elbette hayır. Ama insanoğlunun tercihi çoğu zaman olumsuz olana gitmektir.
Aynı olumsuzlukları defalarca teraziye koyar, tartar biçeriz. “Keşke şöyle söyleseydim, kahretsin neden bu düşünce o anda aklıma gelmedi”. Aslında olay olup bitmiştir ama zihnimizde halen devam ediyordur.
Elbette ki yaşadığımız olaylardan ders çıkarmalıyız ve bugünün sorunlarını bugün çözmeliyiz. Yarın çözmeye kalkarsak, yarın yaşayacağımız güzellikleri ve mutlulukları da sonsuz ve belirsiz bir geleceğe erteleriz.
Sorunları yaşadığımız anda çözmemiz, mutluluğumuzu, o mutluluğu yaşadığımız anda tatmamız gerekir.
Geleceğinde, geçmişinde kaderi şu anda belirlenir. Burada, şu anda yaptığımız bir olay, davranış, yarının geçmişini oluşturur.
Şimdiyi yaşarken; geçmişi düşündüğünüzde, yarının nasıl olacağını belirler,
şekillendirirsiniz.
Geçmişi düşündüğümüz gibi, hep belirsiz bir yarından da söz ederiz.
Sürekli dönmesini beklediğimiz, ailenin dışarıda yaşayan bireyi gibidir “yarın.” Yarını biz bekleriz ama yarın hiç gelmez.
İşlerimizi, eylemlerimizi, önemli kararlarımızı ve birçok şeyi yarına erteleriz.
Ya da “Yarın geldiğinde acaba ne olacak?” merakı ve endişesi vardır zihnimizde.
“Acaba yapabilir miyim?” “Acaba başarabilir miyim?”
Her türlü kaygıyı ve endişeyi yarına yükleriz. Yarın geldiğinde onunda “yeni bir bugün” olduğunu görür ve hiç zaman kaybetmeden yine işlerimizi “yarına” bırakırız.
Sevgimizi vermek, işimizi yapmak, bir şeyleri paylaşmak için yarını beklemeye başlarız. Yine korkularımız depreşir en acı haliyle. Ve yarın gelmez. Çünkü yeni günün adı yine “bugün”dür.
Elimizde var olan tek zaman dilimi aslında “Şu andır” Geleceğinizi belirleyen; şu an düşündüğünüz, yaptığınız, söylediğiniz her şeydir. Gelecek de başka bir şu andır. Öyle ise bir şey yapacaksanız, elinizdeki büyük fırsatı kullanın ve “bugün”, “şimdi”, “şu an” yapın ya da “gelmeyecek sonsuz geleceğe” erteleyin.

Bülent Şenyürek

Saklarım Zamanın Girdabında Seni

Saklarım zamanın girdabında seni
denizin derinliğinde vurgun gibi
martıların çığlıkları değil ki yeni
yunusların dilinde saklanır sevgi
cana can katan bir nefes gibi
umutla doludur sevgi denizi




saklarım hayatın girdabında seni
dilim lal olur suskun gibi
dalgaların sesi değil ki yeni
kumların sıcaklığında gizlenir sevgi
çarparken yüreğim deliler gibi
gelir mi bilmem sevdamın sesi



saklarım güllerin yaprağında seni
kasırga kopsa da gök durgun gibi
rüzgarın uğultusu değil ki yeni
toprağın izinde saklanır sevgi
umutla büyüyen tomurcuk gibi
sarmalar yüreği aşkın nefesi

HİÇ! BİR SEVAP MUTLU ETMEDİ BENİ, SENİNLE GİRDİĞİM GÜNAHLAR KADAR!...
....ve HİÇ! BİR GÜNAHA TÖVBELİ DEĞİLİM ARTIK!...