Birazda Ölen Konuşsun

Ben, Piyade Uzman Çavuş Selçuk Gürdal. Afyonkarahisar, Dinar, Burunkaya Köyü.
21 Ekim 2007’de, Dağlıca baskınında, 12 silah arkadaşı, şehit olmuştuk.
Unutmadıysanız, hala ölüyüm!

***

Bir ağabeyim var; o da uzman.
Bir ikizim var; ruhu yarım kalan.
Bir eşim var, dul…
3 yaşında yetimim var, 6 yaşında olmuş, ellerinizden öper.

***

Üç yılda çok şey söylendi, içlere kurt düştü, biz ölmeden hemen önceki “Heron” şüphesi büyüdü, ama biz saniyede ölebilirken, büyük devletim üç yıldır ruhumuzdaki acıyı dindirmedi, bir huzur veremedi.

***

Size şüphelerden bahsetmeyeceğim. İkizim, Allah ona uzun ömür versin, şüpheler peşinde yaşlandı bile.
Bunlardan bahsetmeyeceğim.
Çünkü, öyle ya da böyle, geri dönmeyeceğim.
Ama başka bir şey anlatacağım.
Anlatacağım ki, bayrağa sarılı tabutumuza sıra sıra koşan büyüklerimizin yine ellerinden öpeyim de, onların da içi az huzursuz olsun.
Çünkü verilen kıymet bu.
Ya çok olduğumuzdan ya çok öldüğümüzden.

***

Geriye çok acı bıraktım ama istedim ki, bir de madalyam olsun.
Evladım baksın, gururlansın. Kardeşlerim beni onunla da ansın.
Ne bileyim, köyüme miras kalsın. Hiç göremeyeceğim bir torunum baksın, koklasın.
Üç yıl… Tam üç yıl uğraştı ailem. Her yere yazdı, başvurdu, adeta başını vurdu.
Cumhurbaşkanlığı’na, Milli Savunma Bakanlığı’na, Genelkurmay’a.
Önce, “her şehide Devlet Övünç Madalyası verilmiyor” dediler. Tam üç yıl sonra, zoraki münasip gördüler.
Ruhum hiç değilse böyle huzur bulur diye umut ettim.
Cumhurbaşkanı ya da ne bileyim, vilayette vali verecek; dul eşim onurlanacak, evladım gurur duyacak. Gözyaşlarına bir madalya asılacak.

***

Çağırmışlar eşimi, Antalya’da bir okul bahçesine.
Bir kaymakam yardımcısı, “Alın” demiş, “bu madalya sizin.”
O okul bahçesinde, ruhum sessiz ve şaşkın; eşim benden şaşkın. Kardeşlerimi aramış, “Bana madalya verdiler” diye.
Fısıldadım onlara, bu sade size değil, bana da hakaret.
Bir kez daha e ben mi üzdüm onları böyle diyerek; yoksa devlet mi kırdı, öyle baştan savma vererek…
Ama madalyayı aynen iade ettiler!
Veren makama, kaymakama!
“Devlet Övünç Madalyası”nı devlete iade ettik; sanki “ödünç madalya” imiş gibi kerhen verenlere.

***

Şimdi yine birileri yadigârlarıma diyecek ki, “Siz hainsiniz.”
Yani ben, Dağlıca’da 12 şehitten biri; yani bir kardeşim, 15 yıllık uzman…
Acılı eşim, üç ölü yılımda kim bilir ne kadar büyümüş küçük oğlum…
Biz hain olacağız…
Ama tabutuma nutuklar atıp da bir madalya çok görenler; “lider konumundaki personel” diye gencecik astsubay, uzman ve erlerin topluca ölümündeki kuşkuların üstüne yıllarca gitmeyenler vatanı hepimizden çok sevecek!
Biz, “nasıl öldük, niye öldük, neden bu kadar çok ve çabuk öldük, neden istihbaratsız, desteksiz öldük” diye sorunca hain…
Madem şehidiz, nerede madalyamız deyince hain…
Başımıza kakar, baştan savar gibi kerhen verilmiş madalyayı iade edince biz hain!

***

Diyorlar ki…
“Vatan sağ olsun deyip susun ve başınızı öne eğin.”
Diyorum ki…
Vatan sağ olsun deyip ben çoktan öldüm… Siz başınızı öne eğin!
Öldüysem vatan için öldüm, diyorum… Sizin için değil!